Da li je Jermenska crkva u Novom Sadu već zaboravljena?

       
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

U nova vremena, polako u zaborav odlaze mnoge stare velelepne zgrade i objekti u Novom Sadu, što je bio slučaj i sa Jermenskom crkvom.

Kroz Novi Sad su već vekovima defilovale razne vojske, pa je tako ovaj grad bio i ostao kulturno- trgovinski centar regije. Iz tog razloga nije ni čudo što su mnogi narodi našli svoje utočište na tlu Novog Sada.

Tako je i jermenski narod, bežeći preko Rumunije i Beograda od turskih osvajača, stigao u Novi Sad, te je počeo da “pušta svoje korenje”.

Jermeni u Novom Sadu

Bogati jermenski bankari i trgovci su svoju crkvu izgradili oko 1746. godine. Iako su Jermeni većinski pravoslavan narod, dolaskom na ove prostore, podlegli su uticaju zapadne kulture i Katoličke crkve. Iz tog razloga, ova crkva postala je katolička bogomolja, posvećena apostolima Petru i Pavlu. Najverovatnije je pronicljivi intelekt trgovaca i bankara uvideo praktične razloge za ovu odluku…

Jermenska crkva u srcu grada

Kao što je slučaj sa svakom crkvom, tako su i na području ove sahranjivani ugledni građani i sveštena lica. Prilikom kopanja podzemnog prolaza ispod bulevara Mihajla Pupina, pronalažene su prastare grobnice.

Sama jermenska crkva bila je srušena 1965. godine zbog moderno- urbanističkog rešenja šireg jezgra Novog Sada.

Jermenski narod se godinama osipao i utapao u većinske naroide na ovim prostorima, a danas, nema više tragova na tlu grada, osim istorijskih spisa i fotografija.

Zanimljivo je da je jermenska crkva 1849. godine bila oštećena, prilikom Mađarske bune, kada je bombardovana sa Petrovaradinske tvrđave.  Crkvu je kasnije obnovila novosadska dobrotvorka Marija Trandafil Popović.

Ubrzani razvoj grada i urbanizacija doprineli su tome da od celog poseda ostane samo jedna monumentalna grobnica od rozikastog mermera, u kojoj je sahranjena plemićka porodica Čenazi. Ostaci ove grobnice uklonjeni su radi izgradnje novog stambeno- poslovnog prostora koja je trenutno u toku.

Izvor: “Vodič kroz Novi Sad i okolinu”, M. Grujić

 

 

Komentari: