Jedinstvena crkva u sklopu vojnog objekta podno Petrovaradinske tvrđave

       

Crkva je izgrađena unutar vojnog objekta u blizini severoistočnog krila Vojne bolnice. U pitanju je jedinstveni slučaj u svetu u to vreme, a i dan danas je redak slučaj da se ovako spoji vera i medicina.

Još sredinom 19. veka, Austro- Ugarska je izgradila kapelu za svoje vojnike, pravoslavne veroispovesti, podno Petrovardinske tvrđave. Kapela je osvećena 1895. godine i posvećena je Svetoj majci Angelini- majci despota Đorđa i Jovana.

Misteriozno zvono Aleksandra I Karađorđevića

Moderno zdanje podignuto je 1922. godine, za potrebe puka vojske Srba, Hrvata i Slovenaca, koja je bila stacionirana na Petrovaradinskoj tvrđavi. Tada, ova pravoslavna crkva dobija konačno ime- Crkva Svetog apostola Pavla. Iste godine, kralj Aleksandar I Karađorđević poklanja crkvi bronzano zvono, sa prikladnom posvetom.

Nakon Drugog svetskog rata, kada je nova država nacionalizovala crkvenu imovinu, zvono nestaje bez traga, a ovaj duhovni hram, pretvoren je u magacin lekova i medicinske opreme.

Svesrdnim zalaganjem Petrovaradinskog paroha Bože Sovilja, zvono je konačno pronađeno. Naime, jedan pravoslavni sveštenik iz Vladimirovaca, kraj Šapca, otkupio je zvono, za 10 litara rakije, jedno jagnje i jedno prase. Naposletku, za istu cenu, zvono je natrag kupio i Boža.

Prvo centralno grejanje u SFRJ

Kao objekat koji skladišti lekove i osetljivu medicinsku opremu, crkva je dobila centralno grejanje, pa je tako, bogomolja imala prva ovakvo grejanje 1990. godine, na celoj teritoriji bivše Jugoslavije!

Hram je obnovljen 1993. godine i vraćena mu je prvobitna, duhovna namena, a vojno-medicinski centar je 1998. odlikovan Ordenom Svetog Save prvog stepena od strane patrijarha Srpske pravoslavne crkve Pavla.

Na ulazu u crkvu danas stoje dve statue- jedna vojnika, a druga sveštenika. Oba dela napravio je vajar Jovan Soldatović, koji je napravio i spomenika Žrtvama racije “Porodica” na keju, ali i spomenik Đuri Jakšiću u Dunavskom parku.

Izvor: “Petrovaradin jučer, danas, sutra”, I. Novaković

 

Komentari: